Mugre Rosa in modern Greek.

Ένα λιμάνι που θυμίζει το Μοντεβιδέο. Μια μυστηριώδης επιδημία. Μια γυναίκα που βλέπει τον κόσμο της να γίνεται συντρίμμια. Η αρρώστια και ο θάνατος, τα μολυσμένα φύκια, οι δηλητηριώδεις άνεμοι και η ροζ αλοιφή, το βασικό είδος τροφής, συμπλέουν με την κατάρρευση κάθε συναισθηματικού δεσμού, την αβεβαιότητα και την ανάδυση της πιο βαθιάς μοναξιάς.

Στον απόηχο μιας καταστροφικής μετάλλαξης των φυκιών, που πνίγει κάθε μορφή ζωής στην πόλη, η αφηγήτρια παραμένει πεισματικά ανάμεσα στους λιγοστούς κατοίκους που δεν φεύγουν, κόντρα στην πλειονότητα που την έχει εγκαταλείψει. Υπό τον κόκκινο άνεμο και τη ροζ γλίτσα, που απειλεί, θολώνει και σημαδεύει αδυσώπητα τη ζωή και τις επιλογές της, η πρωταγωνίστρια αναλαμβάνει την ευθύνη τριών χαρακτήρων –ο καθένας και μια πτυχή της ζωής της–, αιωρούμενη στο κενό της αναποφασιστικότητας, ανάμεσα στην εξάντληση και την αγάπη, τη φροντίδα και την απόρριψη, μπρος στα θραύσματα της παιδικής της ηλικίας που την κρατούν στάσιμη, όπως τα μολυσμένα νέρα που κατακλύζουν το λιμάνι.

Υπάρχουν πολλά που θα φανούν γνώριμα στον αναγνώστη: τοξικές, ημιερειπωμένες πόλεις, νοσοκομεία, περιβαλλοντική ρύπανση, οικονομική ανισότητα. Μια βαθιά φθορά δυστοπικής μυθοπλασίας αναδύεται στην περιβαλλοντική κρίση που αποτυπώνει με τη γραφή της η Τρίας, η οποία καταφέρνει να μας χαρίσει αυτό τον «ποιητικό και επίμονο ανεμοστρόβιλο» που «συντρίβει προσδοκίες και γκρεμίζει εσωτερικούς τοίχους» (El País Colombia).